Tίποτα δε συγκρίνεται µε την έκφραση ενός µικρού παιδιού, όταν του χαρίζουν κάτι και πόσο µάλλον όταν πρόκειται για ένα νέο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Είναι τόσο εντυπωσιακό το αποτέλεσµα,  που αµέσως βλέπεις πως έχει αρχίσει ήδη από τις πρώτες στιγµές να το κερδίζει, να το εξιτάρει, να το συναρπάζει και να το εντυπωσιάζει το νέο του δώρο. Βλέπεις καθαρά µέσα στα µάτια του τη σπιρτάδα που αναζητά την διαδικασία, ώστε να καταλάβει και να αντιληφθεί πως παίζεται το παιχνίδι. Ποιους «κανόνες» πρέπει να ακολουθεί, ώστε να µην χάνει, που πρέπει να απευθυνθεί  όταν αρχίζει να βρίσκει τα δύσκολα και να µάθει ότι τελικά παίζει, όταν πλέον έχει κάνει όλα τα µαθήµατα του σχολείου για την επόµενη µέρα. ∆ε θα ξεχάσω που ήµασταν ένα τσούρµο «αλητάκια» και κατευθείαν µετά το τελεύταιο κουδούνι τρέχαµε και κολλάγαµε τις µούρες µας στην τζαµαρία του Παρασκευά, στην κεντρική πλατεία, και βλέπαµε τους πιο µεγάλους από εµάς να παίζουν τα περίφηµα «ούφο» της εποχής εκείνης. Τα χνώτα µας, σύντοµα, θόλωναν το παράθυρο της φαντασίας µας και αναγκαζόµασταν να αρχίζουµε να σκουπίζουµε µε τις άκρες από τα µανίκια µας τη βρώµικη βιτρίνα του Παρασκευά, ώστε να αποκτήσουµε πάλι την «κλεµµένη» πρόσβασή µας. Δυστυχώς, σε λίγα λεπτά ακούγαµε τις πρώτες άναρθρες ιαχές του Παρασκευά, καθώς έπρεπε να µας κυνηγήσει, αφού για πολλοστή φορά µε την παρουσία µας αποσυντονίζαµε κάποιον gamer, ο οποίος για τη δική του αστοχία κατηγορούσε εµάς στους φίλους του. Τα χρόνια πέρασαν και τα «αλητάκια» κατάφεραν, µερικά από αυτά, να πείσουν τους γονείς τους να τους πάρουν ένα προσωπικό «ούφο» για να παίζουν. Ξεκίνησαµε να µαθαίνουµε, πως θα αποφεύγει τα βαρέλια ο αγαπηµένος µας υδραυλικός καθώς ανεβαίνει τις σκάλες, ώστε να νικήσει τον «κακό» γορίλα στο Donkey Kong, µέχρι την εµφάνιση του Amstrad 6128 µε την περίφηµη πράσινη οθόνη ή στις πρώτες κονσόλες που άλλοτε παίζοντας γινόσουν ένας νίντζα και άλλοτε ένας ξακουστός οδηγός αγώνων. Φυσικά, δεν άργησε η εποχή που πλέον επιτρεπόταν και σε εµάς η είσοδος στα «ηλεκτρονικάδικα», ώστε να ξεκινήσουµε επιτέλους τη «σταδιοδροµία» µας ως gamers. Στην αρχή, µικρά δειλά βήµατα µε τα εύκολα όπως το Pac-Man, το Bubble Bobble µε τις διαµαντόπιστες ή το Τetris µε τα τουβλάκια που έπρεπε να ενώσεις ή ακόµα και ένα που έπρεπε να γίνεις σούπερ αθλητής στους Ολυµπιακούς Αγώνες και φυσικά µε το ανεπενάληπτο Double Dragon. Ώρες ατελείωτες ώστε να τελειοποιήσουµε τις τεχνικές µας στα παιχνίδια πάλης, σε σηµείο που να προσπαθούµε να τερµατίσουµε το διάσηµο Street Fighter µε όλους τους χαρακτήρες που διέθετε το παιχνίδι. Και φυσικά ποιος να µας σταµατήσει; Βασιλιάδες στο δικό µας βασίλειο και όλοι να είναι υπάκουα στρατιωτάκια στις προσταγές µας. Αρκεί να είχαµε λεφτά για credits. Να είναι καλά όµως, ο φίλος µας, ο Παντελής, που είχε βρει το γνωστό κόλπο της «πετονιάς» και µας έβαζε απεριόριστα credits µε άµεσο κίνδυνο να µας πιάσουν και να µη µας επιτρέψουν να ξαναπαίξουµε. Ένας εφιάλτης και ένα ρίσκο που όλοι παίρναµε, γιατί δε θέλαµε µε τίποτα να σταµατήσει αυτή η «έκσταση» που αισθανόµασταν παίζοντας. Αυτή η αίσθηση συνεχίζεται µέχρι και σήµερα, αφού στη ζωή µας υπάρχουν, εδώ και αρκετά χρόνια, τόσο οι κονσόλες προσωπικής διασκέδασης µε µία αναρίθµητη ποικιλία τίτλων και εξελιγµένων γραφικών, όσο και η δυνατότητα να µπορείς να παίζεις διαδικτυακά µε τους φίλους σου, ανά πάσα ώρα και στιγµή, σε κάποιον υπολογιστή ή κονσόλα. Η επικοινωνία µπαίνει πλέον σε µια άλλη διάσταση. Με αφορµή τα δεδοµένα της παγκόσµιας καραντίνας οι gamers αποδεικνύεται ότι ορίζουν µια νέα µορφή επαφής, αφού η κοινωνική µας συµπεριφορά έχει αλλάξει δραστικά και ριζικά τον τελευταίο καιρό. Η συλλογικότητα έχει αποκτήσει νόηµα µέσα από τη διαδικασία ενός παιχνιδιού. Πόσο πιο αγνή µπορεί να θεωρηθεί µια τέτοια πράξη; ∆εν πρέπει να αποζητάµε πλέον τα δεδοµένα και τα σίγουρα, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν. Όµως µπορούµε να κάνουµε κάποιον χαρούµενο µε µια πρόσκληση για έναν αγώνα «Pro», έστω και online. Έτσι, τόσο απλά, ανθρώπινα.

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ INSTERT COIN_